കവിള്ത്തടം നനച്ചു കൊണ്ട് ഇറങ്ങി വന്ന കണ്ണീര് ചാലുകള്ക്ക് ആദ്യമായി മധുരം തോന്നി,
വേദനയുടെ പരിഹാസത്തിന്റെ കുറ്റപ്പെടുത്തലിന്റെ ഒക്കെ അവസാനം.
ഇനി ഞാന് പൊഴിക്കുന്ന ഒരു കണ്ണീര് തുള്ളിയും നിലം തൊടില്ല,
സ്നേഹമെന്ന മാന്ത്രിക സ്പര്ശം അത് എനിക്ക് ചുറ്റും ഒരു രക്ഷാ കവചമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു,
അനുഭവങ്ങളുടെ മുഷിഞ്ഞ വേഷത്തെ അഴിച്ചു വെക്കാന് സമയമായി.
പൊള്ളയായ സ്നേഹപ്രകടനങ്ങള്ക്ക് വിട പറയാന് നേരമായി.
സ്നേഹമെന്ന കപട മുഖം കാണിച്ചു വഞ്ചിച്ചവര്, അവര് ചിരിക്കുന്നുണ്ടാവും
അല്ലെങ്കില് ,പുതിയ ഇരയെ തേടും.
ഓരോ നിമിഷവും വേദന കൊണ്ട് പുളയുന്ന ഇരയെ നോക്കി അവര് ആനന്ദ നിര്തമാടും.
ഇരയെ പിടിച്ചു ചുട്ടു തിന്നുന്ന അപരിഷ്കൃതമായ മനുഷ്യ തലമുറയുടെ അവസാനത്തെ കണ്ണി ആണവര്.
പേടിപ്പെടുത്തുന്ന മനുഷ്യര്,ഭയന്ന് ഒളിക്കാന് പോലും ഒരിടമില്ലല്ലോ?
ഞാന് ഒളിചോടുകയല്ല ,ഇതിന്റെ യാത്ര മൊഴിയും അല്ല,
ഇനിയെന്റെ കണ്ണീര് തുള്ളികള്ക്ക് ഇവിടെ പ്രസക്തിയില്ലെന്നെനു മനസ്സിലായി.
ഞാന് നിലം തൊടുന്നതിനു മുമ്പ് നീ എന്നെ കൈ കുമ്പിളില് ഒതുക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷ എനിക്കുണ്ട്.
ഞാന് ഇതാ വരുന്നു നിന്റെ സ്നേഹ സാഗരത്തിലേക്ക്...
ഇനി ഒരു പക്ഷെ നീയും ഒരു വേടന് ആവുമോ? അല്ലെങ്കില് ഇര കാത്തു നില്ക്കുന്ന ക്രൂരനായ മൃഗം?.............
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ